ΑΠΟΨΕΙΣ
0

Όλα για πούλημα, λοιπόν;

Όλα για πούλημα, λοιπόν;

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΒΑΤΣΗ |

Οι αναπτυξιολάγνες, όσο και ανεδαφικές απόψεις για μια Ελλάδα που θα αναπτύσσεται μόνο ή κυρίως χάρις στην εκ του εξωτερικού κατανάλωση δίνουν και παίρνουν σε όλα τα επίπεδα:

Στο κυβερνητικό επίπεδο, όπου οι άθλιοι υπέγραψαν το τρίτο και το τέταρτο μνημόνιο, ενώ γνωρίζουν άριστα την γελοιότητα, αλλά και την παγκόσμια αποτυχία τέτοιων πειραμάτων, στα οποία η πλειονότητα των κατοίκων της ζουν σε διαρκή λιτότητα, ταπεινωμένοι υλικά και ηθικά, περιμένοντας τον πελάτη εκ του εξωτερικού, είτε αυτός είναι καταναλωτής εξαγομένων φρούτων στη χώρα του, είτε τουρίστας που τα αγοράζει «όλα» (με την ίδια την κυβέρνηση να τα πουλάει όλα).

Σε τοπικό επίπεδο, όπου διάφορα παπαγαλάκια των ΜΜΕ μας προτείνουν «συνεχή προσαρμογή στις νέες συνθήκες», συμμαχώντας με τους τοπικούς «ρεαλιστές» και εκφράζοντας όσους επιχειρηματίες έχει ευνοήσει η κρίση.

Έτσι, φτάσαμε – εκτός των άλλων – και στο επιχειρούμενο άνοιγμα των καταστημάτων τις περισσότερες Κυριακές του χρόνου. Γιατί έτσι εκτιμούν ότι θα προχωρήσει η χώρα, αυτοί ​«οι πρόθυμοι να τα πουλάνε όλα»​.

Ευτυχώς, όμως, σε πολλές περιοχές της και εδώ στη Χίο, πολύ σωστά ο Εμπορικός Σύλλογος αρνείται να υπακούσει σε αυτό το ξεπούλημα της καθημερινής ζωής των μελών του, που θα υλοποιηθεί αν αποδεχθούν το «365 μέρες τον χρόνο, 24 ώρες το 24ωρο διαθέσιμοι».

Φυσικά, η κυβέρνηση και τα τοπικά, κάθε λογής, στηρίγματά της θα προσπαθήσουν να υλοποιήσουν το «είμαστε διαρκώς ανοιχτά» προς όφελος των μεγάλων καταστημάτων, κάνοντας λίπασμα την εναπομείνασα προσωπική καθημερινότητα των εργαζομένων σε αυτά, με σκοπό να εξοντώσουν τους μικρούς μαγαζάτορες που οι περισσότεροι είναι αυτοαπασχολούμενοι. Για να περάσουν τα μερίδια της αγοράς σε αυτά.

Απέναντι σε αυτή τη μεταρρύθμιση εμείς οι άνθρωποι της εργασίας,​ οφείλουμε να αντιδράσουμε.

Να αντιδράσουμε όχι ως καταναλωτές αλλά ως πολίτες. Ως εργαζόμενοι που έχουμε ζήσει το να μας χρησιμοποιούν χωρίς να μας υπολογίζουν ως ανθρώπους. Να σταθούμε αλληλέγγυοι στους ανθρώπους της εργασίας, τους μισθωτούς των καταστημάτων και τους μαγαζάτορες.

Ας θυμόμαστε κάθε φορά πόσο άσχημα αισθανόμαστε, όταν ο αποδέκτης των υπηρεσιών που προσφέρουμε στην εργασία μας, μας φέρεται σαν να είμαστε μηχανάκια που τον εξυπηρετούν και όχι συμπολίτης του.

Ας μην φερόμαστε σαν τους αναιδείς που κάνουν επίδειξη πλούτου – πραγματικού ή φανταστικού αδιάφορο – όταν μας αντιμετωπίζουν και εμάς και τον κόπο μας σαν φτηνό εμπόρευμα.

Να μην γινόμαστε καταναλωτές του ανθρώπινου κόπου. Αυτές οι συμπεριφορές δεν μας αρμόζουν. Είναι ουσιαστικά εναντίον μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους κανένας και καμία στα μαγαζιά. Ποτέ την Κυριακή!

Μοιραστείτε το:
  • rss