Η κακιά ώρα, ο κακός καιρός κι ο “ένοχος” στρουθοκαμηλισμός

Του Δημοσθένη Πρωάκη

Εκπαιδευτικού

Άλλη μια φορά μείναμε άφωνοι στο άκουσμα ενός ακόμα φριχτού θανατηφόρου τροχαίου. Για ακόμα μια φορά… πέσαμε από τα σύννεφα με αφορμή το θάνατο ενός παιδιού και το σοβαρό τραυματισμό ενός άλλου.

Δακρύσαμε, οργιστήκαμε, , βρίσαμε, βγάλαμε όλη τη θλίψη μας  πάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή μας. Όπως άλλωστε κάνουμε κάθε φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο.  Κούφια λόγια…

Και ύστερα, μετά από λίγες ώρες, ξυπνήσαμε το πρωί, μπήκαμε και πάλι στο άθλια συντηρημένο αυτοκίνητο μας, βάλαμε για ακόμα μια φορά το παιδί μας στο μπροστινό κάθισμα, ξεχάσαμε για άλλη μια φορά να φορέσουμε τη ζώνη μας, οδηγήσαμε ξανά μιλώντας στο κινητό μας, παραβιάσαμε για ακόμα μια φορά το STOP της γειτονιάς μας επειδή ξέρουμε πολύ καλά τον δρόμο, οδηγήσαμε πιωμένοι γιατί εμάς το ποτό δε μας πιάνει αφού είμαστε μάγκες και το αντέχουμε, καβαλήσαμε το μηχανάκι  (που μας αφήνουν να οδηγούμε από τα 14 ή και πιο νωρίς καμαρώνοντας) φορώντας το κράνος μας στον αγκώνα  κάνοντας κόντρες και σούζες…

Παίζουμε ρώσικη ρουλέτα καθημερινά κι επειδή ξεγελάσαμε το θάνατο σήμερα, νομίζουμε ότι θα τον ξεγελάμε κάθε μέρα.

Κάθε φορά μετά από ένα τροχαίο που συγκλονίζει την κοινωνία μας γράφονται πολλά και μετά πάλι από την αρχή, μέχρι το επόμενο… Κλείνουμε μάτια και αυτιά, στρουθοκαμηλίζουμε και επιστρέφουμε στον μικρόκοσμο μας, εκεί που είμαστε εμείς οι ”άρχοντες” και οι δυνατοί…

Και το χειρότερο; Κοιμόμαστε ήσυχοι αποδίδοντας τις ευθύνες μόνο στην πολιτεία, στους κακοφτιαγμένους δρόμους και στην κακιά την ώρα.

Μήπως ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι δε φταίει καμιά κακιά ώρα και κανένα καντηλάκι που σώθηκε αλλά (για να μην πω ο κακός μας ο καιρός) στραβά αρμενίζουμε;

μαθητήςοδηγική συμπεριφοράτροχαίο
Comments (0)
Add Comment