Από την Περιηγητική στον ΜΕΟΘ, πέρασε σχεδόν μισός αιώνας

Καλοκαίρι του 1968; Ίσως… Έτσι κι αλλιώς έχει περάσει μισός αιώνας!

Η Περιηγητική Λέσχη Χίου προκηρύσσει διαγωνισμό, με τίτλο «Κτίσματα στην άμμο». Η αδελφή της μητέρας μου με πιάνει (σχεδόν κυριολεκτικά) απ’ τ’ αυτί και μου δείχνει την αίτηση συμμετοχής: «Θα πας!»…

Πώς να αντιδράσω «12 χρονώ κορίτσι», πήγα. Στον Καρφά, Αύγουστος ήτανε. Θυμάμαι πολλά άγνωστα παιδιά, την οικογένεια να παρακολουθεί διακριτικά, ένα από τα μέλη της Επιτροπής, πεφωτισμένο βιβλιοπώλη, να με ενθαρρύνει  όταν ξέσπασα σε κλάματα, λέγοντάς μου «για να το λέει η θεία σου, θα κερδίσεις!».

Κέρδισα. Και μαζί μου κέρδισε ο Κώστας ο Ξύδας, ο Κωνσταντίνος Μάριος… Πρώτη και δεύτερος. Το βραβείο; Ταξίδι στην Αθήνα για συμμετοχή στα Πανελλαδικά «Κτίσματα στην Άμμο».

Πήγαμε, «12 χρονώ παιδάκια», η μαμά μου κέρβερος να προσέχει την κόρη και το «ξένο» παιδί…

Βουλιαγμένη, χοντρή άμμος, διαφορετική από την οικεία, δική μας, του Καρφά…

Δεκάδες παιδιά, «τι θέλω εγώ εδώ πέρα», «τι γίνεται τώρα», «η χοντρή άμμος θέλει περισσότερο βρέξιμο». Συμβουλές από τρεις νέους δημοσιογράφους, ο ένας θα συντόνιζε την εκπομπή, έγινε αργότερα ένας χαρισματικός συγγραφέας (θυμάμαι τα πρόσωπά τους, τα ονόματά τους, την παρουσία τους έντονα ενθαρρυντική, δεν ξέρω τι έγιναν…. (η αδελφή μου μαζί τους, βράχος δίπλα μου να με σπρώχνει «μη φοβάσαι, μην είσαι ανόητη», τότε γράφτηκε το «είναι νωρίς για δάκρυα Στέλλα»;).

Αποτελέσματα: Πρώτο βραβείο «Απολίθωμα», έργο ενός  κοριτσιού που δεν θυμάμαι το όνομά του αλλά έχει μείνει στο μυαλό μου ως αριστούργημα, δεύτερο «Η Παναγιά της Τήνου», έργο με φοβερή λεπτομέρεια,  ενός αγοριού που δεν θυμάμαι το όνομά του αλλά το κατηγόρησαν ότι βραβεύθηκε άδικα,  …, «Γυμνό» της Π. Σκυριώτου, δεν θυμάμαι σε ποια σειρά αλλά στηΝ διακριθείσα πεντάδα. Ο Κωστής ήταν αμέσως μετά.

Οι δημοσιογράφοι ζήτησαν να βγούμε στην τηλεόραση, να καμαρώσουμε για τα βραβεία, να καταγγείλουμε («12 χρονώ παιδάκια») τις όποιες αδικίες της επιτροπής, να τους βοηθήσουμε να αντιδράσουν.

«Δεν φταίει το παιδί, δεν μπορώ να τον καταγγείλω, μια χαρά ήταν το έργο του,  εξ άλλου δεν θα μ’ άρεσε να μιλήσω δημόσια», είπα εγώ.

«Εγώ θα μιλήσω. Στη Σκηνή», είπε ο Κώστας…

Στο πούλμαν που μας γύριζε από την Βουλιαγμένη, ο Κώστας, («12 χρονώ παιδάκι»), μου είπε ότι τα κουρτινάκια στο παράθυρο του θύμιζαν αυλαία θεάτρου. Από τότε. Και την τίμησε την αυλαία. Μέχρι το τέλος.

Πενήντα χρόνια αργότερα, αναβιώνει ο διαγωνισμός της Περιηγητικής Λέσχης, από τον ΜΕΟΘ  στα Θυμιανά, με άλλο όνομα, αλλά πάντα στην άμμο.

Κι εγώ δακρύζω, για τους ανθρώπους που ήταν εκεί, γι’ αυτούς που έχουν φύγει, για όσους δεν ξέρω πού βρίσκονται,  για τα χρόνια που πέρασαν, για τα «12 χρονώ παιδάκια» – κάπου υπάρχουν τα αποκόμματα των εφημερίδων εκείνης της εποχής – δεν έχουν νόημα τώρα πια.

Ελπίζω, όμως, τα παιδάκια της Κυριακής, όχι μόνο τα νικητάκια αλλά όλα όσα θα συμμετάσχουν, σε 50 χρόνια από τώρα, νάναι καλά, να τα θυμούνται καλά…

ΠΟΠΗ ΣΚΥΡΙΩΤΟΥ

- Advertisement -

- Advertisement -

Σχόλια