Αποχαιρετισμός στον Ξένο Πιπίδη

Ήταν «μικρός», μαθητής γυμνασίου ακόμα, αλλά ήταν από τότε στις πρώτες γραμμές του κοινωνικού αγώνα. Λίγα χρόνια μετά την μεταπολίτευση, μας παρακολουθούσε από κοντά – φοιτητές εμείς που κατεβαίναμε από την Αθήνα στη Χίο – οι δρόμοι μας ήταν κοινοί, έστω κι αν ήμασταν σε διαφορετικούς κομματικούς χώρους, το όραμα κοινό για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Πάνω από τέσσερις δεκαετίες που γνώρισα – μαθητή τότε – τον Ξένο Πιπίδη, έκτοτε συναντιόμασταν αραιά και πού, λόγω της απόστασης, ξαναβρεθήκαμε τα τελευταία χρόνια στη Χίο κι είχε να λέει τις μνήμες από την τότε δραστηριότητα, το κυνηγητό της αστυνομίας, τις δίκες που άφησαν εποχή στο νησί.

Τα μάτια του άστραφταν, το χαμόγελο διάπλατο, φαινόταν να το ευχαριστιέται ανακαλώντας στην μνήμη όλες αυτές τις εικόνες, ήταν εκείνα τα χρόνια που άφησαν βαθειά το αποτύπωμα κι έμελλε να μας καθορίζουν για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.

Είχα την τιμή να με εκπροσωπήσει πρόσφατα σε μια δίκη σημαντική για τα δεδομένα της Χίου, για την ελευθερία του Τύπου και την δημοκρατία. Όπως και τότε, που θυμόταν να συνωστίζεται στην δικαστική αίθουσα της Χίου για να μην χάσει ούτε μια λέξη, όπως μου έλεγε.

Καλό ταξίδι συναγωνιστή, μαχητή και άνθρωπε…

Σχόλια