Εκφασισμός ή ταξική απάντηση;

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΒΑΤΣΗ |

“Από τη δικτατορία του προφανούς…”

Πριν από μερικές μέρες συμπληρώθηκαν 51 χρόνια από το πραξικόπημα του 1967.Μια θλιβερή μνήμη του γεγονότος που καθόρισε για πολλές δεκαετίες μετά την κατάρρευσή της το 1974 τα όρια της αστικής δημοκρατίας στη χώρα μας. Γιατί αποτέλεσε τον αποτελεσματικό φράχτη ενός ανεξέλεγκτου κοινωνικού και συνεπώς επικίνδυνου για την εξουσία των εχόντων, ριζοσπαστισμού που ξετυλιγόταν στην ελληνική κοινωνία ήδη από το 1964.

Μετά την μεταπολίτευση η αριστερά ηθικά δικαιωμένη και αξιακά κυρίαρχη ηττήθηκε  πολιτικά  αλλά και σε ένα πεδίο που μάλλον δεν ερευνήθηκε αρκετά: Στην δυνατότητα της να καταστήσει μια νέα ανάγνωση του μαρξισμού, μαζική ιδεολογία, ιδεολογία μαζών και να διαπαιδαγωγήσει τον κόσμο της εργασίας στον κριτικό τρόπο σκέψης για το κοινωνικό γίγνεσθαι που αυτή η θεωρία-ιδεολογία αντιπαραθέτει στην κυρίαρχη κουλτούρα.

Συνεπώς, με λανθασμένες αναλύσεις, δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει αποτελεσματικά τις τεράστιες αλλαγές της καπιταλιστικής ελληνικής κοινωνίας και να αντιπαρατεθεί συνολικά. Αρκέσθηκε σε κατά τμήματα  προσαρμογές της πολιτικής της, με διάφορες ταχύτητες.

Δηλαδή η αριστερά (σε όλες τις εκδοχές της) ως πολιτική  δύναμη των κοινωνικών-ταξικών αγώνων του κόσμου της εργασίας δεν κατάφερε να βοηθήσει αποτελεσματικά στην κατεύθυνση της ιδεολογικής κοινωνικής  και πολιτικής συγκρότησης και χειραφέτησής του από την κυρίαρχη πολιτική και ιδεολογική πρακτική…..

“… ως τη δικτατορία του αφανούς”

Σε μία πορεία οι κοινωνικές οργανώσεις της εργασίας τα συνδικάτα που δημιουργήθηκαν μετά το 74  και ακμάζανε  μέχρι το  84-85 μετά το 1989 ηττήθηκαν , διαλύθηκαν  ή αλώθηκαν από την πολιτική και την ιδεολογία του κεφαλαίου. Τα περισσότερα κατάντησαν  εργοδοτικά ή εντελώς ανίσχυρα

Και μετά το 90-93 με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και στις καθημερινές πρακτικές (θρίαμβος του καταναλωτισμού, μίμηση του τρόπου ζωής που προτείνουν τα ΚΛΙΚ και τα ΝΙΤΡΟ) χάθηκε  από την καθημερινή ζωή της πλειοψηφίας η στοιχειώδης συνείδηση της ασυμφιλίωτης διαφοράς, η γνώση που νοηματοδοτούσε μέχρι τότε τα βιώματα του εργαζόμενου : ότι είναι ριζικά διαφορετική η θέση του εργοδότη από την δικιά του. Αυτό το νήμα της ταξικής συνείδησης που σχεδόν όλο τον 20 αιώνα καλούσε  τους εργαζόμενους σε όλες τις χώρες να ενώνονται και όλοι μαζί να αγωνίζονται για λιγότερη αδικία αλλά και για έναν άλλο κόσμο χωρίς αδικία ανάλογα με την δυνατότητα των συνθηκών κάθε φόρα.

Έτσι μέσα σε 30 χρόνια φθάσαμε “από την δικτατορία του προφανούς στην δικτατορία του αφανούς”*, σε αυτό που ύμνησε η Θάτσερ και ανήγαγε σε δόγμα ως φυσικό νόμο της παγκόσμιας ιστορίας. Την  ΤΙΝΑ**.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 που ξέσπασε με ιδιαίτερη δριμύτητα στην Ελλάδα,  λόγω του εσωτερικού  πολιτικού και κοινωνικού  συσχετισμού την κατέστησε  εύκολα πεδίο πειραματισμού των  πιο ριζοσπαστικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών  θεραπείας  που δοκιμάστηκαν ποτέ σε καιρούς ειρήνης τουλάχιστον στην μεταπολεμική Ευρώπη.

Η απάντηση που δόθηκε με τους έντονους αγώνες  που ξεσπάσανε στην Ελλάδα από το 2010 έως το  2013 έβαλε τον κόσμο της εργασίας σε κίνηση: Διαδηλώσεις, απεργίες, διαμαρτυρίες, δημιουργία  συλλογικοτήτων και αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη. Άνοδος του τότε αριστερού ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση.

¨Όμως η απάντηση αυτή έπασχε από το εξής καθοριστικό: Η κοινωνική πλειοψηφία μαθημένη στην ανάθεση στους πολιτικάντηδες μετά το 2013 σε μεγάλο βαθμό  “ανέθεσε” την επίλυση στο νέο φορέα τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και δυστυχώς η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με ένα μεγάλο τμήμα των οργανωμένων δυνάμεών του αποδέχθηκε την ανάθεση: Από το καλοκαίρι του 13 αντί να παροτρύνει και να βοηθά τους εργαζόμενους να οργανώσουν νέα συνδικάτα, ταξικές συλλογικότητες και να συμμετέχουν αυτοπρόσωπα, αντί να  ενθαρρύνει με κάθε τρόπο την συλλογική συμμετοχή των εργαζομένων στις αποφάσεις των αγώνων, προτίμησε τον κλασσικό πολιτικάντικο τρόπο: Ναι μεν διαμαρτυρίες και αντιστάσεις αλλά λελογισμένα με πρόταξη του αιτήματος των εκλογών. Σαν να ήταν δυνατόν οι εκλογές από μόνες τους να αλλάξουν ριζικά τους ταξικούς συσχετισμούς!

Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής ήταν η έλλειψη σχεδίου και πρόθεσης ρήξης με την μνημονιακή πολιτική του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου ακόμη κι όταν η κοινωνική πλειοψηφία με επίγνωση των δυσκολιών ψήφισε ρήξη με το μεγαλειώδες 62% την 5η Ιουλίου του 2015.

Και τώρα φασισμός ή ταξική απάντηση;

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ 10 μέρες μετά το δημοψήφισμα προχώρησε στο μεγάλο πολιτικό έγκλημα. Στην κορυφαία αντιδημοκρατική πράξη της μετατροπής του ΟΧΙ σε ΝΑΙ.

Αυτό έγινε κατορθωτό χωρίς αξιόλογες αντιδράσεις. Δύο συγκεντρώσεις με μερικές χιλιάδες πολίτες, στην πλατεία Συντάγματος τις μέρες που ψηφίστηκε το τρίτο μνημόνιο: Η έλλειψη μαζικών ταξικών οργανώσεων του κόσμου της εργασίας είχε καθορίσει τον τύπο της πολιτικοποίησης του και τον βαθμό της αυτόνομης από κόμματα συμμετοχής του.

Ακόμη χειρότερα: πάνω που πήγαινε να ανθίσει μια νέα πρακτική, αυτή που εγκαινιάσθηκε στην κορυφαία δημοκρατική στιγμή του δημοψηφίσματος, η διάψευση έδωσε το σήμα της επιστροφής στην ατομική σωτηρία με κάθε θυσία και κόντρα στο συλλογικό αίτημα για έναν κόσμο πιο δίκαιο που να μας χωράει όλους. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω ακόμη κι αν χρειαστεί να φάει τον διπλανό του…

Και στην Ελλάδα αλλά και σε όλον τον κόσμο με ελάχιστες εξαιρέσεις το Κεφάλαιο απαντάει  στην κρίση αναπαραγωγής του με την μοιραία συνάντηση: ο κοινωνικός δαρβινισμός του νεοφιλελευθερισμού συναντιέται με τον “δαρβινισμό της φυλής” και διαμορφώνουν τον φασισμό του 21ου αιώνα. Υπόσχονται  εντονότερους διακρατικούς ανταγωνισμούς που σε πολλές περιοχές του κόσμου φθάνουν σε πολέμους, αδυσώπητους εμπορικούς ανταγωνισμούς, τεράστια σπατάλη σε εξοπλισμούς, φτώχεια για την κοινωνική πλειοψηφία, εξαθλίωση και θάνατο για τους αδύναμους, τους άχρηστους για την κερδοφορία του Κεφαλαίου και πλήρη άλωση του φυσικού περιβάλλοντος στο όνομά της «ανάπτυξης».

Απέναντι σε αυτήν την επιστροφή σε κοινωνικές συνθήκες 19ου αιώνα και σε πολιτικές καταστάσεις με πολλές αναλογίες με αυτές της περιόδου 1929 -1939 τα καθήκοντα όσων κατανοούν την κρισιμότητα της περιόδου είναι πολλά:

Να δράσουμε συλλογικά στο κοινωνικό πεδίο με  θεματικές οργανώσεις που θα επαναφέρουν την συζήτηση στο κοινωνικό επίδικο, που θα μιλήσουν και θα αγωνιστούν να δημιουργήσουν μαζική συνείδηση της βασικής  διαχωριστικής γραμμής, της ασυμφιλίωτης αντίθεσης ανάμεσα στην εξουσία του κεφαλαίου και τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας. Αυτής που η εξουσία κατάφερε να παραμερίσει τα τελευταία 25 χρόνια  από την δημόσια συζήτηση μεταθέτοντας την συζήτηση στην διαχείριση του κέρδους.

Να αγωνιστούμε με ουσιαστικό λόγο  και πράξεις  για την εντελώς αναγκαία συνθήκη μαζικής και ουσιαστικής  συμμετοχής αλλά  και ουσιαστικής  δημοκρατίας στην παραγωγή, στους συλλογικούς φορείς και στις πολιτικές οργανώσεις  του κόσμου της εργασίας. Να δράσουμε πρώτα-πρώτα εμείς οι ίδιοι αυτοπρόσωπα. Να συγκρουστούμε με τη δύναμη που μπορεί να μας δίνει  το  “Δίκιο των υποτελών τάξεων” Να γίνουμε δυσάρεστοι και ακόμη περισσότερο επικίνδυνοι για τους ταξικούς μας αντιπάλους και τοπικά και γενικότερα .Κόντρα στην “κοινωνική ενότητα” που επιδιώκει ο εκφασισμός με τις ολέθριες εθνικιστικές φαντασιώσεις

Η  σωτηρία από την φασιστική καταστροφή και το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου είναι υπόθεση όλων μας .Όλων όσων κατανοούν τα παραπάνω και στη χώρα μας αλλά και παγκόσμια. Το να δράσουμε σε όλα τα δυνατά μέτωπα είναι προϋπόθεση της ενεργοποίησης και συμμετοχής ολοένα και περισσοτέρων ανθρώπων της εργασίας. Σε όλες τις χώρες

Η υπόθεση ενός κόσμου ταξικά δίκαιου είναι υπόθεση όλων μας.

Σε όλες τις χώρες. Και εδώ ισχύει το παλιό ρητό: Σκέψου παγκόσμια. Δράσε τοπικά!

*Στίχος του Λαζόπουλου από το τραγούδι «Δικτατορία» στο έργο του Θάνου Μικρούτσικου «Στου αιώνα την παράγκα».

**Την αδυναμία του εργατικού κινήματος  να προτείνει και να επιβάλλει μια εναλλακτική λύση στον νεοφιλελευθερισμό  στην Βρετανία  την δεκαετία του 80 η Θάτσερ την ανήγαγε στο δόγμα ΤΙΝΑ από τα αρχικά των λέξεων της φράσης There is no alternative.

Σχόλια