Νερό με τις… σίκλες

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ |

Με ψυχολογία στα τάρταρα, τι να κάνουμε τη βροχή και τον λονδρέζικο καιρό κάποιοι δεν τον αντέχουν, παρακολουθώ τη συνεχή βροχόπτωση και «χτυπάω κόκκινο».

Ναι, «χτυπάω κόκκινο»,  γιατί δεν φτάνει που ψυχολογικά θα πέσουμε στα χάπια λίγο ακόμη να συνεχιστεί η μαυρίλα, δεν φτάνει που δυσκολεύεται η καθημερινότητα μας γιατί πείτε μου ότι βγήκατε στην πόλη με αυτοκίνητο και βροχή και δεν πλησιάσατε να γίνετε οι… ψυχοπαθείς δολοφόνοι με το τιμόνι, βλέπεις όλο αυτό το νερό και συνειδητοποιείς την… ματαιότητα.

Τι να το κάνεις ρε άνθρωπε ότι άνοιξαν οι ουρανοί; Τι να το κάνεις το ότι έβρεξε και το ύψος της βροχής σύμφωνα με τα στοιχεία της διεύθυνσης αγροτικής ανάπτυξης είναι σε υψηλότερα επίπεδα από ότι πέρσι, όταν και φέτος όπως τα τελευταία τριάντα χρόνια ό,τι βρέχει καταλήγει στη… θάλασσα!

Γάργαρο νεράκι πάει χαμένο, νερό που θα το λέμε και θα κλαίμε πάλι το καλοκαίρι, όταν θα ποτιζόμαστε εκ περιτροπής σαν τους βεδουίνους στην  έρημο κι όταν πάλι θα κουβαλάμε νερά με το βυτίο.

Βρέχει ναι, ε και; Καλό για τα χωράφια, για τους κήπους και μέχρι εκεί. Ούτε καν πηγάδια δεν αφήσαμε πια για να γεμίζουν.

Τριάντα χρόνια περιμένουμε της κόρης το γεφύρι που ανάθεμα το, έγινε πλέον της προγιαγιάς κι άλλα τόσα όλοι οι επίδοξοι πολιτευτάδες μας μιλούν για επίλυση του υδρευτικού μας.

Και βλέπεις το νερό να πλημμυρίζει  τους δρόμους, όταν θα μπορούσαν απλά να επιδοτήσουν την κατασκευή μια ρημαδοφουντάνας.

Κι αποφασίζεις σε αυτές τις εκλογές που θα μας ξαναπούν τα ίδια, μα την Παναγία να τους πάρεις με τους κουβάδες ή μάλλον καλύτερα όπως λέμε εμείς εδώ στη Χίο με τις… σίκλες!

 

- Advertisement -

- Advertisement -

Σχόλια