Τα λατινικά και τα κέρατά τους τα τράγια

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΕΒΗ |

Εξανέστησαν, κάποιοι δε εξεμάνησαν, με την κατάργηση του μαθήματος των λατινικών από την γ΄ λυκείου και παρεπόμενα από τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Ο καθένας για τους δικούς του, ιδιοτελείς κατά βάση, λόγους, καθηγητές και συνδικαλιστές, επειδή αισθάνονται ότι χάνουν επαγγελματική ύλη, πολιτικοί για να κάνουν αντιπολίτευση (στου κασίδη, δηλαδή των μαθητών, το κεφάλι) και φυσικά και ο κάθε άσχετος, σε δουλειά να βρίσκεται.

Κι από κοντά ως μαϊντανός κι ο μητροπολίτης κ. Μάρκος, ο οποίος – άκουσον, άκουσον – ισχυρίζεται ότι “ακρωτηριάζεται η βάση του πολιτισμού μας”! Ποιος πολιτισμός; Ο ελληνικός ή ο ρωμαϊκός; Και ανεξάρτητα από την καθοριστική συμβολή της νομικής σκέψης των Ρωμαίων στην διαμόρφωση του νομικού πολιτισμού, μήπως ξεχνά την καταστροφή που επέφεραν οι Ρωμαίοι στον ελληνικό πολιτισμό; Ή επειδή δεν ήταν ο χριστιανικός πολιτισμός που πλήρωσε την καταστροφική μανία κάνει ότι το ξεχνά; Μέχρι εδώ, να μην το πάμε παρακάτω…

Δεν θα αναφερθώ στις αντιδράσεις των καθηγητών και των συνδικαλιστών, είναι αυτονόητες, αφού χάνουν «έργο», δεν έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία που λέμε, άρα το ίδιον συμφέρον τους ενδιαφέρει κι όχι οι γνώσεις και το μέλλον των μαθητών τους.

Θα μεταφέρω εν τω παρόντι την προσωπική εμπειρία, η οποία υπήρξε πλούσια σε ό,τι αφορά τα λατινικά, πριν από δεκαετίες βέβαια, όταν – μάλιστα – ήταν άλλο το επίπεδο της εκπαίδευσης στο γυμνάσιο αρρένων Χίου.

Με καθηγητή, μεταξύ άλλων, τον Γιάννη Βακάλογλου είχα καταφέρει να γνωρίζω περισσότερες λατινικές λέξεις από εκείνες των αγγλικών και βέβαια και γραμματική και συντακτικό. Και στις εισαγωγικές εξετάσεις είχα πετύχει στα λατινικά τον μεγαλύτερο βαθμό μου, που με σήκωσε και ψηλά στην γενική βαθμολογία, πετυχαίνοντας προφανώς και με την βοήθεια των λατινικών την εισαγωγή μου στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σε μια σχολή, δηλαδή, όπου εκ των πραγμάτων υποτίθεται ότι η καλή γνώση των λατινικών θα ήταν ένα πρόσθετο εφόδιο για τις περαιτέρω νομικές σπουδές μου.

Κουραφέξαλα.

Με καθηγητή ρωμαϊκού δικαίου τον Τριανταφυλλόπουλο (υιό) και με βιβλίο κυριολεκτικά φυλλάδα, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι αποφοιτώντας από την Νομική (και μάλιστα μετά από πολλά υπέρ του δέοντος χρόνια) θυμόμουνα πολύ λιγότερα από όσα όταν μπήκα και σήμερα πλέον ελάχιστα. Μειράκιον είμαι περί τα νομικά, αφού δεν έχω εξασκήσει κανονικά το επάγγελμα του δικηγόρου, αλλά βλέπω και οι άλλοι παλαιότεροι και νεώτεροι δικηγόροι τι έχουν πάρει από την νομική σκέψη των Ρωμαίων με την βοήθεια των λατινικών.

Κάποιοι μου είχαν πει, τότε, ότι θα μπορούσα πολύ εύκολα να μάθω ιταλικά, λες κι έπρεπε να μάθω λατινικά, μια γλώσσα νεκρή, για να μάθω μια άλλη ξένη γλώσσα, πολύτιμη δεν λέω, αλλά στο κάτω – κάτω μόνον στην Ιταλία τα μιλάνε.

Και μιλάμε ότι τότε μαθαίναμε λατινικά κι όχι τα πασαλείμματα που παίρνουν τα παιδιά σήμερα στην γ΄ λυκείου. Όλο κι όλο πέντε κολλυβογράμματα, μόνο και μόνο να ανεβάσουν πλασματικά την βαθμολογία τους, όπως – άλλωστε – την ανέβασα κι εγώ κι ας ήξερα και που τελικά αποδείχθηκαν εντελώς άχρηστα.

Αν, τότε, όλη την ενέργεια και τον χρόνο που είχαμε καταναλώσει για το μάθημα των λατινικών τα είχαμε δώσει στο μάθημα των αγγλικών, που συνέχεια μας φώναζε ο Μάρκος Βολίκας, θα είχαμε διδακτορικό. Αλλά, πού μυαλό εκείνοι που αποφάσιζαν υποτίθεται για το μέλλον μας…

Σχόλια