Βουλευτές που ζουν στον κόσμο τους

ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΒΑΛΙΔΑΚΗ |

Οδεύομε προς το τέλος της μεταπολίτευσης. Αυτό είναι φανερό. Και αυτά που θα έρθουνε δεν μπορώ να τα φανταστώ ως ευχάριστα.

Παρακολουθώντας στο διαδίκτυο τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό μάλλον δίκιο έχω. Οι άνθρωποι έχουν φτιάξει έναν κόσμο κατάδικό τους και ζούνε εντός του. Θεωρούν ότι απευθύνονται σε ηλιθίους. Έχουν φτιάξει ήδη την υγεία, την παιδεία την ανεργία και πάνε και για άλλα. Σε λίγο θα μας πούνε ότι θα κάνουνε και συμφωνία με τους ισλαμοφασίστες, ώστε αυτοί να συνεχίσουνε το αλλαχάρεστο έργο τους στην Μαδαγασκάρη!

Φαντασιώνονται επιστροφή χρημάτων από το εξωτερικό! Την ίδια ώρα που ετοιμάζουνε το περιουσιολόγιο. Ωραίο εργαλείο, αλλά στα χέρια σοβαρών και αυτονόμων και όχι εντολοδόχων. Όπως και οι προηγούμενοι, πρέπει να πω. Αν και για να βρεις μη εντολοδόχο πρέπει να σκάψεις πολύ βαθειά στην ιστορία από το 1821 και αν βρεις τελικά! Και, ομολογουμένως, μοναδικής οργουελικής έμπνευσης!!!

Καμία χώρα σοβαρή του δυτικού κόσμου δεν σου ζητά να δηλώσεις τα μετρητά στο στρώμα. Στη Δανία μου ζητήσανε να τους πω αν είχα σπίτι στην Αθήνα, είπα ναι εντίμως – φοβάμαι μόνον εγώ – και φορολογήθηκα δεόντως από την εφορία της χωράς αυτής όσο καιρό υπήρξα μόνιμος κάτοικός της.

Στον Καναδά μου ζητάνε να τους πω αν διαθέτω στην Ελλάδα καταθέσεις, ώστε να φορολογήσουνε τους τόκους, μου ζητάνε να δηλώσω εισοδήματα από ενοίκια, ώστε αφού πληρώσω τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη θα δώσω και ό,τι περισσεύει στο κοινό ταμείο μιας χώρας που με καλοδέχτηκε και με βοηθά να ενσωματωθώ και να προσφέρω σ΄ αυτήν. Που θα παρέχει άριστο μέλλον στα παιδιά μου. Που εν τέλει θα με βοηθήσει όταν φτάσει η ώρα.

Και μέσα σε όλα αυτά και οι βουλευτές. Αδιάβαστοι οι πασόκοι το 2010, φέρτε να το ψηφίσομε οι της ΝΔ, το 2012 και τώρα οι δυστυχείς πρώτη και δεύτερη φορά αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ και των συνεργατών τους. Ό,τι και να τους βάλουν μπροστά θα το ψηφίσουνε. Όσοι ήτανε να φύγουνε φύγανε. Μέχρι νεωτέρας, βεβαίως.

Πριν μια δεκαριά χρόνια ήτανε υπέροχο να είσαι βουλευτής. Δεν συζητάω την εποχή του σοσιαλισμού! Να έρχονται τα πελατάκια για ρουσφετάκι ή ρουσφετάρα και σαν τον καλοχαιρέτα στην υπέροχη κωμωδία να λες ναι σε όλα!

Πρέπει, όμως, να παρατηρήσω ότι δεν είναι καθόλου άσχημα ακόμα και σήμερα. Αν είσαι αντιπολίτευση, έξοχα. Αν είσαι κυβερνητικός, απλά καταβάλεις πολύ κόπο παραπάνω να αποκτήσεις ανοσία στο βρίσιμο και ιδιότητες αντικολλητικές στο φτύσιμο.

Αλλά, αξίζει. Έξοχος μισθός, ονόρε, έστω και μνημονιακό, τζάμπα εισιτήρια, εργασία μετά χαράς στο εξωτερικό, αξιοκρατικότατα διορισμένοι συνεργάτες και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός, αλλά – πάντως – πάρα πολλά σε σχέση με τον απλό πολίτη με δεκαπλάσια προσόντα.

Ας είναι καλά τα κατασχεμένα χρήματα μας που εγγυώνται το μισθό σου. Πρέπει, όμως, να υπερβείς πολλές κόκκινες γραμμές για να τα διατηρήσεις. Να κλέψεις άλλη μια φορά τριάντα πέντε χρόνια εργασίας του πατέρα μου στη θάλασσα, για παράδειγμα, αν χρειαστεί, μιας και τα τελευταία χρόνια συμβαίνουν πράγματα που όλοι κατακρίνομε, όταν διαβάζομε ότι γινότανε επί Γιώργη και πολλά άλλα.

Τώρα, είναι πιο εύκολο γιατί συνήθισες. Είδες και συ το φως το αληθινό που έβλεπαν οι άλλοι σαράντα χρόνια. Ότι η εξουσία είναι το καλύτερο ευφορικό. Ακόμα κι αν είναι εντελώς πλασματική γιατί τα πάντα έρχονται απ΄ έξω έτοιμα και δεν ξέρω αν είσαι επαρκής στις ξένες γλώσσες να τα διαβάσεις στο πρωτότυπο. Καλή ψήφο την επόμενη φορά. Au revoir.

Υ.Γ. Οι απόψεις μου αφορούν σε καταστάσεις και δεν στοχεύουν πρόσωπα. Είναι σκόπιμα γενικόλογες, γνωριζόμαστε όλοι. Προς άρσιν κάθε παρεξηγήσεως, προκαταβολικά.

Ο κ. Τάσος Βαλιδάκης, είναι γιατρός – χειρουργός και μόνιμος κάτοικος Κεμπέκ (Καναδάς)