«Ζην επικινδύνως» στα χωριά με τα ετοιμόρροπα – εγκαταλειμμένα κτίρια

Επτά μήνες μετά τον σεισμό  της  30ης Οκτωβρίου 2021, που άφησε πίσω του μεγάλες ζημιές,  μισογκρεμισμένα και επικίνδυνα σπίτια στα χωριά και δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα.

Οι κόκκινες κορδέλες που είχαν τοποθετηθεί στα κτίρια έφυγαν από τον αέρα και τις βροχές, προστατευτικά δεν έχουν τοποθετηθεί πουθενά και τα επικίνδυνα κτίρια “στέκονται” μέχρι τη στιγμή που θα… πέσουν τραυματίζοντας κόσμο.

Τότε ίσως να αρχίσουν, πάλι κατόπιν εορτής, να “τρέχουν” οι υπεύθυνοι, τότε θα αρχίσει η πολιτεία να αναζητά ευθύνες κ.ο.κ.

Μόνο στην Καλαμωτή τουλάχιστον δέκα δρόμοι μέσα στο χωριό είναι απροσπέλαστοι λόγω των επικίνδυνων κτιρίων. Ανάλογη εικόνα σε όλα τα χωριά, στο Πυργί, στην Καλλιμασιά, στα Φλάτσια.

Ο δήμος Χίου προφανώς δεν εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τη συγκυρία με τον σεισμό για να μπορέσει να δώσει λύση σε ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί τον πληθυσμό στα χωριά χρόνια τώρα και αποτελεί εστία κινδύνου, ειδικά για τα κτίσματα των οποίων οι ιδιοκτήτες αδιαφορούν ή δεν είναι δυνατόν να εντοπιστούν. Αντιθέτως, στη γειτονική Σάμο έχουν ξεκινήσει οι κατεδαφίσεις στο Βαθύ και στο Κοκκάρι.

Στη Χίο, καταγραφή έγινε κι από εκεί και πέρα το χάος με τους προέδρους των κοινοτήτων να παραδέρνουν από τον Άννα στον Καιάφα, από την Τεχνική Υπηρεσία στην Πολεοδομία και τούμπαλιν.

“Τα παλιά σπίτια χρόνια μας ταλαιπωρούν δεν είναι κάτι καινούργιο. Με τον σεισμό όμως επιδεινώθηκε η κατάσταση. Υπάρχουν  σημεία που πραγματικά είναι επικίνδυνα. Τα παιδιά μας παίζουν στις γειτονιές κάτω από αυτά τα σπίτια. Καλοκαίρι έρχεται, θα φτάσουν επισκέπτες στα χωριά οι οποίοι δεν γνωρίζουν τις… κακοτοπιές. Υπάρχουν σημεία που είναι πραγματικά επικίνδυνα και κάτι πρέπει να γίνει πριν θρηνήσουμε θύματα” περιγράφουν την κατάσταση κάτοικοι, συμπληρώνοντας “όταν ήρθαν από το υπουργείο κι έγινε η καταγραφή είχαμε την ελπίδα ότι αυτά τα προβλήματα που χρόνια αντιμετωπίζουμε, αλλά επιδεινώθηκαν από τη δύναμη του σεισμού, θα λυθούν. Νομίζαμε ότι άμεσα κάποια θα γκρεμίζονταν, όμως δεν βλέπουμε να γίνεται τίποτα. Κανένα ενδιαφέρον δεν υπάρχει και αναρωτιόμαστε, πρέπει πάλι να γίνει κάποιο ατύχημα για να ευαισθητοποιηθούν οι αρμόδιοι;”