Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας…
Του Δημοσθένη Πρωάκη
Επί σειρά δεκαετιών στη χώρα αυτή οι άρχοντες προσπαθούν να ποδηγετήσουν κάποια ΜΜΕ και να υπνωτίσουν τους υποτελείς τους με φιέστες, παράτες και εγκαίνια –παραμορφωτικούς καθρέφτες. Συνήθης βέβαια τακτική, η προσφορά άρτου και θεαμάτων να γίνεται ειδικά την προεκλογική περίοδο.
Έτσι από τη μία τα πρώτα αναπαράγουν κάθε φορά τις εκάστοτε χολιγουντιανής έμπνευσης φανταχτερές φιέστες (βλ. παλιό αεροδρόμιο πρωτεύουσας όπου ακόμα βγάζουν άδειες για τα κτίσματα, Μετρό δεύτερης μεγαλύτερης πόλης όπου παραμένει άγνωστον πότε τα τρένα θα …σφυρίξουν, αυτοκινητόδρομοι οι οποίοι έκλεισαν μετά τις κορδέλες των εγκαινίων για να ολοκληρωθούν, φράγματα χωρίς αγωγούς υδροληψίας κ.α. , που έχουν εγκαινιαστεί κατ’ επανάληψη) κι από την άλλη οι υποτελείς και οι αυλικοί, ενθουσιασμένοι και περήφανοι, οι οποίοι τροφοδοτούν τα δικά τους social media με το υλικό των φανταχτερών ημιτελών έργων. Με αυτό τον τρόπο (ξανα)περιοδεύουν στα ανολοκλήρωτα έργα, (ξανα)φωτογραφίζονται και αρέσκονται να (ξανα)μετρήσουν σε like την προσωπική τους ματαιοδοξία . Επίσης προσπαθούν να παρακινήσουν ξανά και ξανά, αφελείς λωτοφάγους που κατοικούν στη χώρα να επισκεφτούν τα ημιτελή αυτά έργα για να τους χειροκροτήσουν θερμά και να …συμπροσευχηθούν, ευελπιστώντας ότι θα περατωθεί κάποτε η ήδη καθυστερημένη κατασκευή, ανακοινώνοντάς τους νέες προθεσμίες για την ολοκλήρωσή τους.
Το πράγμα τείνει προς το γελοιοδέστερον, καθώς διατείνονται ότι τα έργα θα φέρουν ανάπτυξη, δουλειές κι ότι θα είναι ένα …γυαλιστερό καθρεφτάκι «πράσινο» και «έξυπνο», το οποίο θα σου παρέχει ό,τι μπορείς να φανταστείς και ακόμη περισσότερα.
Όμως στη χώρα αυτή δε ζουν μόνο οι παραπάνω. Ζουν κι αυτοί που πλέον δεν πείθονται από τις υποσχέσεις μιας υπερτέλειας επένδυσης που ολοκληρώνεται (χρόνια τώρα…) από ώρα σε ώρα και θα τους καταπλήξει όλους!
Αυτοί που σε κάθε προσπάθεια πνευματικής χειραγώγησής τους διακρίνουν τη γραφικότητα των φίλεργων κουστουμάτων που φορούν τα βιομηχανικά κράνη.
Αυτοί τέλος που βλέπουν τις σχεδιαζόμενες …επενδύσεις να είναι σαν τον ορίζοντα που όσο τον πλησιάζεις τόσο αυτός απομακρύνεται.
(Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις για τη δική μας χώρα είναι καθαρά συμπτωματική)
