Αυτόκλητοι… σερίφηδες

Τον νόμο στα χέρια του – και μάλιστα χωρίς να διατρέχει κίνδυνο άμεσο και αναπόφευκτο ο ίδιος ή κάποιος άλλος – αποφάσισε να πάρει ένας πρώην στρατιωτικός, ο οποίος έτρεξε να βοηθήσει λιμενικό, χωρίς ο τελευταίος να του το ζητήσει, για να συλληφθεί ένας μετανάστης που προσπάθησε (το βράδυ της Κυριακής) να επιβιβασθεί παρανόμως στο πλοίο.

Για να κάνει δε την πράξη του να φαντάζει πιο… ηρωική έσπευσε να προσθέσει ότι ούτε λίγο ούτε πολύ διακινδύνευσε την σωματική του ασφάλεια αν όχι και την ζωή του από τον μετανάστη που ήθελε να του καρφώσει τον λαιμό στα κάγκελα.

Βέβαια, θα πούμε ότι άλλοι αυτόπτες μάρτυρες διαψεύδουν ότι εξελίχθηκαν έτσι τα γεγονότα και ότι ο συγκεκριμένος μετανάστης απλά έτρεχε για να ξεφύγει. Και πού να πήγαινε, άλλωστε; Λίγο παραπέρα θα τον συνελάμβανε ο λιμενικός και πάντως από τη Χίο δεν θα μπορούσε να φύγει. Και βεβαίως ουδείς πλην του ιδίου του πρώην στρατιωτικού και του μετανάστη μπορεί να επιβεβαιώσει τι ακριβώς συνέβη εκεί.

Δεν τίθεται προς συζήτηση ή διαπραγμάτευση αν ο λιμενικός σήμερα ή ο αστυνομικός αύριο πρέπει να κάνει το καθήκον του και να συλλάβει τον οποιοδήποτε εκδηλώνει παραβατική και ποινικώς κολάσιμη συμπεριφορά. Γι΄ αυτό έχουν εξουσιοδοτηθεί από την πολιτεία, αυτός είναι ο ρόλος τους. Κι έχουν εκπαιδευθεί για τον σκοπό αυτόν και βεβαίως αναλαμβάνουν και όλους τους κινδύνους, που συνεπάγεται η οποιαδήποτε ανάλογη επιχείρηση.

Όμως, ένας πολίτης – και μιλάμε πάντα για την συγκεκριμένη ή ανάλογη περίπτωση – ούτε νομιμοποιείται, ούτε επιτρέπεται να διακινδυνεύσει. Αν (κάνουμε το υποθετικό ερώτημα) είναι αληθής ο ισχυρισμός του πρώην στρατιωτικού ότι ο μετανάστης προσπάθησε να του καρφώσει τον λαιμό στα κάγκελα και αν ό μη γένοιτο ολοκλήρωνε την πράξη του, τότε αντιλαμβάνεται ο αυτόκλητος… σερίφης σε ποια κατάσταση και σε τι περιπέτειες θα έθετε την οικογένειά του, τις αρχές και την κοινωνία της Χίου;