Χίος, όπως Βατικανό

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ |

Παρακολουθώντας τα πολιτικά τεκταινόμενα στο νησί μας το τελευταίο διάστημα, αναρωτιέμαι αν η γη έχει σταματήσει να γυρίζει κι εγώ κινούμαι ή αν έχω σταματήσει εγώ και κινείται το υπόλοιπο σύστημα. Το σίγουρο είναι πως η επαφή έχει χαθεί.

Αδυνατώ να παρακολουθήσω τις εξελίξεις. Δεν μπορώ να κατανοήσω πως είναι δυνατόν να βγαίνουν και να πανηγυρίζουν κάποιοι για το αεροδρόμιο όταν εξακολουθούμε να είμαστε στο τίποτα. Πώς γίνεται να πανηγυρίζουν κάποιοι άλλοι για το φράγμα στης Κόρης το Γεφύρι όταν επίσης θέλουμε άλλα 50 για να πάμε στο 100 και με τριάντα χρόνια καθυστέρηση.

Πώς γίνεται να μιλάμε για τουρισμό όταν ο μοναδικός τουρίστας που κυκλοφορεί αυτή την περίοδο στο νησί είναι ο Αλί από τα απέναντι παράλια.

Έχουμε μάθει να παίζουμε ρόλους κι έχουμε συνηθίσει ο ένας να δουλεύει τον άλλο, έτσι ώστε να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει η συγκεκριμένη αρρωστημένη κατάσταση.

Ακούω συζητήσεις, «για όλα φταίει το αεροδρόμιο». Κι εγώ σας λέω στραβώνονται 2000 ξένοι κι έρχονται στη Χίο με βαπόρι αύριο. Πού θα τους κοιμήσουμε; Μάλλον όρθιοι θα κοιμηθούν, ακολουθώντας το παράδειγμά μας.

«Για όλα φταίνε οι πρόσφυγες, αυτοί φταίνε που δεν έχουμε τουρισμό». Βεβαίως, γιατί πριν το προσφυγικό, η Χίος ήταν κάτι αντίστοιχο με τη Ρόδο ή τη Σάμο κι ήρθε ο πρόσφυγας και μας τελείωσε.

Ο ένας κατηγορεί τον άλλο. Βέβαια, σε κάποιους πολιτικούς χώρους το ΄χουν προχωρήσει τόσο πολύ που αλληλοσφάζονται με πρόσχημα την αγάπη και την έγνοια για τον τόπο.

Για το καλό μας, όλοι προσπαθούν, να μην αδικήσω κανένα. Για το καλό μας και για τον κάλο μας. Γιατί κάλο έχουμε στον εγκέφαλο και μάλιστα μεγάλο.

Τον κάλο που θέλει το κακό να μην προέρχεται από μας, αλλά από όλους τους άλλους.

Ο αφορισμός και το ανάθεμα να μην πέφτει ποτέ πάνω μας και πάνω στις πράξεις μας, αλλά σε όλους τους άλλους. Το λάθος να μην είναι ποτέ δικό μας αλλά των προηγούμενων ή των επόμενων.

Έχει γεμίσει το νησί με μικρούς πάπες που τα ξέρουν όλα. Για τον δήμο, για τα έργα, για τον τουρισμό, για την ανάπτυξη. Κι εκείνοι έχουν πάντα δίκιο, τόσο δίκιο που για να γίνει ένα μεγάλο έργο στη Χίο χρειάζεται κατά μέσο όρο 20 χρόνια κι αν ακόμη γίνει, δεν μας εγγυάται κανείς πως δεν θα είναι άστοχο ή τρύπιο (βλ. Κατράρη).

Μυαλά άπειρα στον τόπο μας αλλά ποιος χρειάζεται τα μυαλά, τους ειδικούς, όταν κυβερνάται από μικρούς πάπες που όχι μόνο έχουν το αλάθητο αλλά δεν μιλάνε και μεταξύ τους.

Κι αν το Βατικανό μπορεί να σταθεί γιατί έχει έναν πάπα, η Χίος με τουλάχιστον πέντε δεν έχει καμιά ελπίδα.

Σε τριάντα χρόνια, πάλι την ίδια μαστίχα θα ΄χουμε: αεροδρόμιο, λιμάνι, τουρισμός.

Σχόλια