Για μια διαβούλευση

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΥΛΙΑΝΟΥ |

«Ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,

καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του.

Το βροχερό φθινόπωρο σ’ αυτή τη γούβα κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας

ή αυτό που θά ‘λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα

ή μοναχά κακές συνήθειες, δόλο και απάτη

ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων»

Είναι ακόμα άνθρωποι που ψάχνουν δικαίωση, που παλεύουν και δεν έχουν ταμπέλα ούτε χρώμα. Δεν είναι άνθρωποι ειδήμονες, είναι όμως αυτοί που διακρίνουν την προσπάθεια υποβάθμισης της περιοχής τους, και της κρίσης τους εν τέλει. Νέοι, γέροι, παιδιά, όλοι ενωμένοι ανεξάρτητα από πολιτικές θέσεις και απόψεις, με μια φωνή βασισμένη στο αίσθημα της αλληλεγγύης των χωριών και της κοινής λογικής που υπάρχει σε κάθε νοήμονα άνθρωπο, κι ας είναι «αδαείς» στο επιχειρείν και το επενδύειν. Αυτοί είναι οι κάτοικοι της Λαγκάδας και της Συκιάδας. Των χωριών μας.

Σε βαθύ σκοτάδι βυθίστηκαν και γι’ αυτό φταίει ένα email. Περιβόητο έγινε. Στάλθηκε; Δε στάλθηκε; Πάντως δεν παρελήφθη – το πιστεύουμε – και κανείς από τους από πάνω δεν μπήκε στον κόπο να το εξακριβώσει. Κι ήταν και σοβαρό το ζήτημα.

Η αδειοδότηση της λειτουργίας της πρώτης μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από καύση βιορευστών στο Βόρειο Αιγαίο πέρασε στα γρήγορα, κανείς δεν ήξερε, όλοι ένιψαν τα χέρια τους. Στα εγκαίνια σίγουρα θα γινόταν σφαγή για το καπέλωμα της άδειας, αυτής που πέρασε για έγκριση με συνοπτικές διαδικασίες.

Τον πρόεδρο του χωριού, το δάσκαλό μας, βάλανε μπροστά που δεν έλεγξε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του, το προσωπικό, λες κι ήταν υποχρεωμένος. Πάντως, στο μέηλ μαζί με τη γνωμοδότηση δόθηκαν και οι πασχαλινές ευχές του Δήμου. Τις έχασε κι αυτές η κοινότητα. Εδώ που τα λέμε, ένα τηλέφωνο παραπάνω δε θα ήταν και κόπος, έστω ένα φαξ, κι ας είναι ξεπερασμένο, από χωριό είμαστε και μια σελίδα χαρτί δε θα σώσει το κράτος ούτε τον πλανήτη, στην τελική ας ήταν και περιστέρι, οι Διαβιβάσεις ακόμα το λένε, «Εξαπέστειλε την περιστέραν».

Αποσιωπήθηκε το θέμα κι έγιναν μπαλάκι του τένις οι ευθύνες, με τους λογής λογής φορείς στο τερέν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι διαβούλευση δεν έγινε. Ο νόμος είναι σαφής και οι φορείς πολυάσχολοι. Και από ό,τι φαίνεται για κάποια ζητήματα αποφασίζει η τοπική κοινωνία, αφού από περιφέρεια και δήμο περνάνε εν τάχει. Εκεί δεν οδηγεί το σκεπτικό, με κοινή νοημοσύνη; Η τοπική κοινωνία όμως δεν ρωτήθηκε κι έτσι αποφάσισε να δώσει αναδρομικά την απάντηση. Πού είναι το παράλογο, κάθε μέρα αναδρομικά πληρώνουμε.

Ακούγεται ευρέως ότι οι Λαγκαδούσοι, ωσάν σκοταδιστές που είναι – σε λίγο θα πουν ότι έκαιγαν και μάγισσες στον μεσαίωνα – δεν επιθυμούν καμιά επένδυση. Το σίγουρο είναι ότι οι Λαγκαδούσοι δεν θέλουν επενδύσεις που δεν πληρούν βασικές προϋποθέσεις και αυτές που δεν υπόκεινται σε κρατικό έλεγχο λόγω έλλειψης τεχνογνωσίας. Δεν παζαρεύουν την υγεία τους, τη στεριά, τον αέρα και τη θάλασσά τους. Και στέκονται στο πλευρό όσων αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα. Αυτό ψήφισαν ομόφωνα σε μια λαϊκή συνέλευση που, υπό τις συνθήκες ενός εύρυθμου κράτους, δε θα γινόταν. Ωστόσο, αν κάποιος, κάποιοι τις θέλουν αυτές τις επενδύσεις, προσφορές υπάρχουν, ας τις πάρουν αυτοί, δε θα σταθούμε απέναντι στην ελεύθερη βούληση.

Χτες οι Λαγκαδούσοι και οι Συκιαδιώτες φώναξαν – ούρλιαξαν, είναι η αλήθεια, κάποιες στιγμές – για το επιχειρείν σε έναν δήμο που δεν έχει στοιχειώδεις υποδομές. Να μην πούμε για λιμάνια κι αεροδρόμια, αυτά είναι καπάρο των πολιτικών για τις προεκλογικές ομιλίες τους. Να πούμε, όμως, για ένα ειδικό δημοτικό που εδώ και δέκα χρόνια στεγάζεται σε όροφο με ένα μπαλκόνι για αυλή, να πούμε για τη μεταφορά μαθητών σε σχολεία και δομές που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη αλλά πληρώνεται κάθε χρονιά με πολύμηνη ψυχική οδύνη των γονέων, να πούμε για δρόμους που πλημμυρίζουν και σπάνε κάθε χειμώνα, για χωριά που μένουν αποκλεισμένα από ξεχειλισμένα μισοτελειωμένα φράγματα ή για χωριά που οι κάτοικοί τους βάζουν το κεφάλι τους στην καρμανιόλα κάθε φορά που θέλουν να μετακινηθούν στην πρωτεύουσα, για χωριά χωρίς γιατρό, χωρίς λεωφορεία. Χωριά σαν τη Λαγκάδα και τη Συκιάδα, τα Καρδάμυλα, τις Αμάδες, το Βίκι και τα Καμπιά.

Και μπορεί ο δήμος, τελικά, να υιοθέτησε τις απόψεις της τοπικής κοινωνίας και να συμπορεύεται μαζί της, όμως οι πληγές από τις μαχαιριές που βάζει στα χωριά του είναι βαθιές. Η εμπιστοσύνη των ανθρώπων στερεύει.

Έφτασε, άραγε, το μήνυμα;

* Ο κ. Κωνσταντίνος Πουλιανός είναι Λαγκαδούσης, αναπληρωτής δάσκαλος ειδικής αγωγής

Σχόλια
WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com