Μασκαριλίκια μέχρι τελικής πτώσεως ή από τύχη δεν γίναμε ακόμα Ιταλία

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ένα ταξίδι μακριά από τη Χίο αρκεί για να συνειδητοποιήσουμε το πόσο όλα είναι στον αυτόματο. Πόσο πραγματικά από… τύχη δεν έχουμε ζήσει κατά την πανδημία του κορονοϊού τα σκηνικά της Ιταλίας και να αναρωτηθούμε παράλληλα αν αυτή η τύχη μας θα συνεχιστεί το ίδιο καλή όπως μέχρι σήμερα.

Με την τελευταία πτήση της sky express φύγαμε από τη Χίο και φτάσαμε στην Αθήνα σχεδόν μεσάνυχτα.

Μάσκα παντού εννοείται με κάποιες μικρές λεπτομέρειες όμως. Η θέση της μάσκας ήταν παντού εκτός από εκεί που έπρεπε.

Μάσκα στο κεφάλι, τύπου μπερέ για τύπους επαναστατικούς όπως ο Τσε. Μάσκα κάτω από το πηγούνι για τον καλοταϊσμένο κυριούλη που ήθελε να κρύψει το διπλοσάγωνο. Μάσκα λίγο κάτω από τη μύτη για να φαίνεται το όμορφο σκουλαρικάκι που είναι στο δεξί ρουθούνι. Μάσκα σκουλαρίκι, το πλέον σύνηθες, να κρέμεται από το ένα αυτί.  Και αραιά και που ένας ή δυο, κυρίως νεαρής ηλικίας, για να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους, που φορούσαν κανονικά την μασκούλα τους.

Φτάσαμε με τα πολλά ωραία και καλά. Μπήκαμε  στο λεωφορείο για Σύνταγμα, το οποίο δεν είχε πολύ κόσμο και φτάσαμε λίγο μετά τα μεσάνυχτα σε μια πολιτεία νεκρή στη κυριολεξία. Ανατριχίλα και μόνο από την εικόνα. Η πλατεία Συντάγματος που πάντα όλες τις ώρες έσφυζε από ζωή 12.30 τα μεσάνυχτα ήταν σκοτεινή και άδεια σαν την πλατεία του… χωριού. Αυτός ο κορονοϊός φταίει για όλα διότι είναι νυχτόβιος και κυκλοφορεί μόνο μετά τις 12…

Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα την επόμενη μέρα όταν στις 7 το απόγευμα στην πλατεία Νέας Σμύρνης δεν μπορούσες να ρίξεις καρφίτσα σε όλα τα μαγαζιά, σε όλους τους χώρους. Αλλά είπαμε πριν τις 12 δεν κολλάς γι΄ αυτό και όλοι δεν φορούσαν μάσκες κι απολάμβαναν άνετοι τα ποτάκια και τα καφεδάκια τους.

Εκεί, όμως, που «τερματίσαμε» όχι μόνο την πίστα αλλά όλο το παιχνίδι του παραλογισμού και καταθέσαμε πια τα όπλα μπροστά στην ανθρώπινη βλακεία, στην ατομική ανευθυνότητα και στην κυβερνητική ανυπαρξία ήταν κατά την αναχώρησή μας από το Ελ. Βενιζέλος για να επιστρέψουμε στη Χίο.

Τα αυτοκόλλητα στο πάτωμα για τις αποστάσεις, νομίζω πλέον ότι είναι διακοσμητικά χώρου. Πώς αλλιώς να εξηγήσεις ότι όλοι τα γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια, άλλωστε περνούν από πάνω τους τα πατάνε άρα δεν τα βλέπουν, όσο να πεις.

Η μόδα της μάσκας κι εδώ συνεχίζεται, η κυρία δίπλα φορά κόκκινο κραγιόν και πρέπει να φαίνεται, σιγά μην το κρύψει με την μάσκα και σιγά μην βρεθεί κανείς να της πει κάτι.

Το κερασάκι ήρθε, όμως, την ώρα της πτήσης. Η AEGEAN διένειμε στους επιβάτες ένα χάρτινο σακουλάκι που είχε μέσα ένα νερό και ένα παστέλι, καθώς και οδηγίες περί μέτρων, περί μάσκας που πρέπει να την φοράμε συνέχεια και όλα αυτά.

Δεν πρόβλεψαν, όμως, ότι διανέμοντας παστελάκι, οι μισοί από τους επιβάτες κατέβασαν τη μάσκα χωρίς δεύτερη σκέψη, ξετύλιξαν το παστέλι και απόλαυσαν το σνακ τους, αδιαφορώντας για τα μέτρα. Κορονοϊός – λιγούρα σημειώσατε 2.

Αυτά και άλλα πολλά με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι ζούμε από τύχη, δεν είμαστε στα κόκκινα γιατί απλά δεν μας κάνουν τεστ και εν τέλει επειδή είμαι και αισιόδοξος άνθρωπος και μου αρέσουν και τα τραγούδια, «δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη».

- Advertisement -

- Advertisement -

Σχόλια