Οι ήρωες μένουν ακόμα εδώ

Του Δημοσθένη Πρωάκη

Οι τελευταίες δύο μέρες του Ιανουαρίου μας αποχαιρέτησαν με το θάνατο άλλων δύο ηρώων της πολεμικής μας αεροπορίας και μας θύμισαν τα  θλιβερά γεγονότων των Ιμίων στα οποία έχασαν τη ζωή τους άλλοι τρεις πιλότοι. Και δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτοί. Ο μαύρος κατάλογος είναι μακρύς…

Ήρωες όμως δεν είναι μόνον οι νεκροί μας, ήρωες είναι και οι πιλότοι, που καθημερινά δίνουν ένα σκληρό  αγώνα, απέναντι στην τουρκική αεροπορία με σκοπό την προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας. Αυτοί που κουβαλάνε την Ελλάδα στα φτερά και στην ψυχή τους.  Αυτοί  που με του αέρα το νέκταρ μεθάνε κι αγκαλιάζουν καθημερινά το γαλάζιο του Αιγαίου. Αυτοί που παίζουν καθημερινά τη  ζωή τους κορώνα γράμματα, αλλά δε διστάζουν να αναζητούν τη λευτεριά στους αιθέρες υπερασπιζόμενοι υψηλά ιδανικά. Τους αιθέρες που θρηνούν αθώα παιδιά που χάθηκαν σε αυτόν τον ακατανόητο ακήρυχτο «πόλεμο». Αυτοί που  κουβαλάνε το βάρος της ευθύνης στα φτερά τους, για την προστασία της πατρίδας , Αυτοί που δεν έχουν ανάγκη από τιμητικά αγήματα και ρισκάρουν τη ζωή τους κάθε λεπτό για να κοιμόμαστε εμείς ήσυχοι.

Αυτοί οι σύγχρονοι ήρωες που αγωνίζονται και θυσιάζονται γιατί μένουν πιστοί στον όρκο που οι πρόγονοί μας στις Θερμοπύλες, στο 1821,  στο 1940, τους υπαγόρευσαν, αξίζουν μόνο το σεβασμό μας για το ηθικό τους μεγαλείο. Δεν διάλεξαν να ρισκάρουν τη ζωή τους, την ορφάνια των παιδιών τους, την οδύνη των συντρόφων τους και των αγαπημένων τους ανθρώπων για τα χρήματα. Ακολούθησαν ένα επάγγελμα που δεν προσφέρει υψηλά εισοδήματα και εύκολη ζωή, αλλά αντίθετα φέρνει μεγάλη καταπόνηση μυαλού και σώματος, και συνεχή αναμέτρηση με τον κίνδυνο. Και το υπηρετούν με αυταπάρνηση.

Και όλα αυτά σε μια εποχή αποθέωσης του ατομισμού, της ιδιοτέλειας, της επιφάνειας, του λαϊκισμού και της ανοησίας…