Ορθάνοικτες πόρτες και παραθύρια κατά της αναγκαστικότητας

Η κινητοποίηση των μαστιχοπαραγωγών της Χίου, την περασμένη Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016 υπήρξε απολύτως επιτυχής, πλην – όμως – το αποτέλεσμα στη Βουλή δεν ήταν το επιδιωκόμενο και πολύ περισσότερο το επιθυμητό.

Το επίμαχο άρθρο 32 του νομοσχεδίου (νόμος πλέον) για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, που ορίζει τα της αναγκαστικότητας της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου, μετά την διελκυστίνδα και τις αλλεπάλληλες αναμορφώσεις του απέχει μακράν του αιτήματος για διατήρηση του χαρακτήρα της Ένωσης ως αναγκαστικού συνεταιρισμού.

Στη πραγματικότητα η τελική διατύπωσή του, έτσι όπως ψηφίστηκε δηλαδή, αφήνει ορθάνοικτο για το μέλλον, το ενδεχόμενο κατάργησης της αναγκαστικότητας, αφού επί της ουσίας ουδέν μετεβλήθη.

Συγκεκριμένα, το άρθρο 32 στην παράγραφο 1 ορίζει ότι:

1. Η μετατροπή των αναγκαστικών συνεταιρισμών και των ενώσεών τους σε αγροτικούς συνεταιρισμούς του παρόντος νόμου πραγματοποιείται με απόφαση των υπουργών Οικονομικών και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ύστερα από απόφαση της γενικής τους συνέλευσης κ.λπ. Δηλαδή, το αυτονόητο αν οι ίδιοι οι μαστιχοπαραγωγοί κρίνουν ότι δεν θέλουν την αναγκαστικότητα.

2. Στη συνέχεια, στην ίδια παράγραφο, ορίζεται ότι εκτός από την εθελουσία μετατροπή αυτή μπορεί να γίνει (διαζευκτικά με την εθελουσία) «κατόπιν έκδοσης σχετικής αμετάκλητης δικαστικής απόφασης» ή «προς εφαρμογή εθνικής νομοθεσίας».

Ηλίου φαεινότερον, δηλαδή, ότι ο δρόμος είναι ορθάνοικτος για όποιον – φορέα ή ιδιώτη – επιδιώξει προσφυγή ενώπιον κάθε εθνικής ή Κοινοτικής αρμόδιας αρχής ή δικαστηρίου και επιτύχει την έκδοση καταδικαστικής απόφασης. Τότε, οι συναρμόδιοι υπουργοί υποχρεούνται να άρουν την αναγκαστικότητα της ΕΜΧ.

Το αυτό ισχύει και σε περίπτωση μεταβολής της εθνικής νομοθεσίας, η οποία μπορεί να προέλθει και από αλλαγή ή θέσπιση ειδικής νομοθεσίας σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού στην περίπτωση αυτή η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να την μεταφέρει και να την εφαρμόσει ως εθνικό δίκαιο.

Κατόπιν τούτων, είναι πλέον θέμα χρόνου να αλλάξει το καθεστώς της αναγκαστικότητας της ΕΜΧ, η οποία το μόνο όπλο που διαθέτει είναι να ενισχυθεί περαιτέρω, να εκσυγχρονισθεί, να τονώσει την εξωστρέφειά της και να καταστεί απολύτως ανταγωνιστική και ουσιαστικά (όχι τυπικά) μονοπώλιο. Με τον τρόπο αυτό θα αποτελεί ελκυστικό μονόδρομο για τους μαστιχοπαραγωγούς και θα αποτρέψει τον οποιοδήποτε επίδοξο επιχειρηματία θελήσει να μπει στην αγορά της μαστίχας.