Ξεμένει από φοιτητές το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και τι κάνουμε;

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΕΒΗ |

Διαβάζουμε σε σημερινό ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών, που επικαλείται σχετικό ρεπορτάζ της ΕΡΤ, ότι στο τμήμα μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αιγαίου στο Καρλόβασι, εισάγονται – σύμφωνα με τα φετινά αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων – μόλις τέσσερις υποψήφιοι.

Διατυπώνεται δε εξ αυτού του λόγου ο προβληματισμός και το ερώτημα για το τι θα γίνει με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ορισμένα περιφερειακά πανεπιστημιακά τμήματα στην προσέλκυση νέων φοιτητών, με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου να αναζητά τρόπους ενίσχυσης της ελκυστικότητάς τους.

Ανάλογα ζητήματα, πρέπει να αναφέρουμε, είχαν προκύψει και τα προηγούμενα χρόνια σε εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, ενώ και κατά την τρέχουσα περίοδο δεν αποκλείεται τα ίδια προβλήματα να υπάρχουν και σε τμήματα άλλων πανεπιστημίων.

Τέτοιας φύσης προβλήματα, δυστυχώς, ανάγονται στον τρόπο με τον οποίο όχι μόνον δημιουργούνται τμήματα σε περιφερειακά πανεπιστήμια, εν πολλοίς για να βολέψουν διδακτικό προσωπικό ή να καλύψουν άλλες πλαστές ανάγκες, αλλά ακόμα και στο πώς δημιουργούνται ανά την Ελλάδα πανεπιστήμια, υποκύπτοντας σε πλείστες όσες περιπτώσεις σε τοπικές κοινωνικές πιέσεις κι όχι σε ορθολογικό σχεδιασμό.

Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους για το συγκεκριμένο τμήμα, η δημιουργία του στηρίχθηκε σε μια ιδεοληψία περί τον Πυθαγόρα! Όμως, η πραγματικότητα δείχνει ότι το τμήμα αυτό δεν τραβάει, δεν αρέσει.

Τέτοια συμπτώματα, λοιπόν, όπως αυτό με το μαθηματικό τμήμα της Σάμου θα αναδεικνύονται διαρκώς και θα επιβεβαιώνουν τον άναρχο και ρουσφετολογικό χαρακτήρα του σχεδιασμού ίδρυσης πανεπιστημίων και άκριτα τμημάτων επί τμημάτων. Βέβαια, πριν από το σύμπτωμα συνήθως υπάρχει η προειδοποίηση για επέλευση μετά βεβαιότητος του μοιραίου γεγονότος. Που, όμως, περνάει στο ντούκου από τους υπεύθυνους των πανεπιστημίων, σκεπτόμενοι υστερόβουλα ότι «κάτι θα γίνει μωρέ». Κι έτσι διαιωνίζεται και μεγεθύνεται το πρόβλημα.

Προφανώς, αυτά τα τέσσερα παιδιά, που εισάγονται στο μαθηματικό τμήμα της Σάμου, δεν πρέπει να στερηθούν την μόρφωσή τους. Αλλά και αυτό το τμήμα δεν μπορεί να λειτουργεί με μόνον τέσσερις φοιτητές. Κι ας μην σπεύσουν κάποιοι να πουν γιατί να μην γίνει το ίδιο και σε κάποια ολιγομελή σχολεία μειονεκτικών περιοχών; Γιατί εκεί δεν υπάρχει λύση του κοινωνικού προβλήματος και το Δημόσιο πρέπει να επωμίζεται το βάρος λύσεων που συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή.

Άρα, η μόνη λύση εν προκειμένω είναι η κατάργηση του τμήματος, ώστε ούτε οι υποψήφιοι να μπαίνουν στην ψυχοφθόρα διαδικασία, ούτε το δημόσιο χρήμα να σπαταλάται. Το δε διδακτικό προσωπικό να ληφθεί μέριμνα από το κράτος, ώστε να απορροφηθεί σε άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Έχουν χρέος, λοιπόν, οι πρυτανικές αρχές σε ανάλογες περιπτώσεις, μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα, να λαμβάνουν εγκαίρως τα ενδεδειγμένα μέτρα, πριν φτάσουμε στο μη παρέκει. Που, φυσικά, δεν φαίνεται να κάνουν, τουλάχιστον όλες, για να μην αδικήσουμε ενδεχομένως κάποιες που έχουν την προνοητικότητα.