Στα όρια της νομιμότητας λειτουργούν κι εφέτος τα ελαιοτριβεία
Στα όρια της νομιμότητας και ενδεχομένως και πέραν αυτών λειτουργούν κι εφέτος τα ελαιοτριβεία της Χίου και του Βορείου Αιγαίου γενικότερα, πιθανότατα – όμως – αυτή θα είναι και η τελευταία χρονιά που συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Οι επιχειρήσεις του κλάδου, από την παρουσία των οποίων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό το συμπληρωματικό ή και το κύριο εισόδημα – σε αρκετές περιπτώσεις – εκατοντάδων οικογενειών, βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, αφού η περιβαλλοντική νομοθεσία τις υποχρεώνει πλέον σε μια αυστηρών προδιαγραφών διαχείριση των λυμάτων.
Έτσι και προκειμένου να εξακολουθήσουν την λειτουργία τους , οι ιδιοκτήτες είναι υποχρεωμένοι να κατασκευάσουν στεγανές δεξαμενές λυμάτων, στις οποίες θα αποθηκεύονται τα λύματα της επεξεργασίας του καρπού μέχρι να στεγνώσουν με φυσικό τρόπο.
Τους βγάζουν το λάδι
« Το θέμα αφορά την μούργα, το νερό μαζί με τη λάσπη που προέρχεται από την σύνθλιψη της ελιάς, δηλαδή. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτές οι δεξαμενές εκτός του κόστους της κατασκευής θα πρέπει να βρίσκονται και εκτός οικισμών», λέει ο κ. Γρηγόρης Ξενάκης, ιδιοκτήτης ελαιοτριβείου. Έτσι εκτός του κατασκευαστικού κόστους οι εννέα επιχειρήσεις του κλάδου θα πρέπει να διαθέτουν και την κατάλληλη έκταση. Αν όχι θα πρέπει να την αποκτήσουν.
«Εννοείται ότι για τις περισσότερες επιχειρήσεις αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει και ειδικά αυτό τον καιρό της οικονομικής κρίσης», συμπληρώνει φανερά προβληματισμένος από τις εξελίξεις . Ο ίδιος υποστηρίζει ότι το συγκεκριμένο υλικό δεν αποτελεί κίνδυνο για το περιβάλλον, ωστόσο η πραγματικότητα για τον «κατσίγαρο», όπως το λένε σε Λέσβο και Κρήτη, είναι διαφορετική, αφού αναγνωρίζεται ως ένα τοξικό απόβλητο που μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα.
Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι οι φαινόλες του κατσίγαρου καίνε τα φυτά στα χωράφια, εξοντώνουν έντομα, πουλιά, χέλια και μικρά ζώα και συνολικά επιφέρουν μεγάλη καταστροφή στο οικοσύστημα.
Το θέμα, μάλιστα, πρόσφατα απασχόλησε και το Περιφερειακό Συμβούλιο στη Μυτιλήνη, όπου πλήθος ιδιοκτητών ελαιοτριβείων ζήτησαν επιτακτικά την… ανατροπή της υφιστάμενης νομοθεσίας!
Μπορεί να γίνει η κατάρα ευλογία;
Και, όμως, η κατάρα του κατσίγαρου μπορεί να γίνει ευλογία. Σύμφωνα με σχετικές μελέτες και εφαρμοσμένες πρακτικές στο χωριό Αλγάνι του νομού Ηρακλείου μέσα από μια συνεργασία Πανεπιστημίου, Πολυτεχνείου και ΤΕΙ Κρήτης προέκυψε ότι η κατασκευή ενός φίλτρου αφαίρεσης της φαινόλης, πλέον αξιοποιείται για την παραγωγή ενός υψηλής διατροφικής αξίας προϊόντος, η τιμή του οποίου φτάνει τις 2.000 ευρώ ανά κιλό> Η παραγωγή της συγκεκριμένης μονάδας το 2010 έφθασε τα 500 κιλά.
Παράλληλα, το υπόλειμμα μετατρέπεται σε λίπασμα που παραμένει στις δεξαμενές, στις οποίες φυτεύονται ιτιές, οι οποίες εντός πενταετίας φτάνουν τα 8 μέτρα ύψος, παράγοντας μεγάλη ποσότητα και πολύ καλής ποιότητας ξυλεία.
«Πράγματι, το θέμα της επεξεργασίας της μούργας είναι πολυσύνθετο και εμείς ως ΔΕΥΑΧ δεν μπορούμε να τα πάρουμε στον Βιολογικό. Θα πρέπει να κατασκευαστούν δεξαμενές, στις οποίες θα παραμένει η λάσπη μέχρι να στεγνώσει και στη συνέχεια το στερεό υπόλειμμα θα πρέπει να αποθηκεύεται σε τσουβάλια μέσα σε αποθήκες, αφού ούτε και στον ΧΥΤΑ μπορούμε να τα πάμε», δήλωσε ερωτώμενος ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΧ κ. Απόστολος Τζιώτης.
Ο ίδιος, ωστόσο, μέσα από τη συζήτηση δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο η ΔΕΥΑΧ να εξετάσει την δυνατότητα ανάληψης μιας επιχειρηματικής δράσης που θα δίνει λύση στο πρόβλημα , κατασκευάζοντας τις δεξαμενές, όπου και θα παραμένουν τα λύματα αυτά έναντι κάποιου αντιτίμου, που θα πληρώνουν οι ιδιοκτήτες των ελαιοτριβείων. Λύση, ωστόσο, που απαιτεί χρόνο όταν ήδη τα λιοτρίβια είναι με τις μηχανές τους στο φουλ.
