Στη Χίο η 3η Δεκέμβρη έχει ονοματεπώνυμο

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ |

Στη Χίο η 3η Δεκέμβρη ονομάζεται Σοφία Μιχάλα. Είναι κάποιοι άνθρωποι που αφήνουν τα σημάδια τους σε αυτόν εδώ τον κόσμο. Έχουν μια πορεία, μια συνέχεια και μια συνέπεια, είναι πρωτοπόροι και γι΄ αυτό εμπνέουν.

Την Σοφία Μιχάλα πρέπει να την γνώρισα περίπου γύρω στο 1995. Τότε, που το αναπηρικό κίνημα στη Χίο δεν υπήρχε καν. Τότε, που η αναπηρία ήταν καλά κλειδωμένη σπίτι, αποτελούσε κοινωνικό στίγμα και αιτία αποκλεισμού. Αργά και επίμονα η κυρία Σοφία ξεκίνησε να μιλά και βήμα-βήμα με τις πατερίτσες τότε, από το γραφείο της εργασίας της στην Περιφέρεια με τα λόγια ξεκλείδωνε ακόμη και τις πιο δύσκολες κλειδαριές.

Χρειάστηκε να συγκρουστεί με κατεστημένα, να πει όχι σε «φιλανθρωπίες», να χτυπήσει το χέρι της στο τραπέζι άπειρες φορές, να κλείσει την πόρτα στα μούτρα επίδοξων πολιτικών που θυμόταν τα ΑμεΑ παραμονές εκλογών για υφαρπαγή ψήφων, να διεκδικήσει και να απαιτήσει τα αυτονόητα. Να μπορεί να μιλήσει ανοικτά για την αναπηρία της, να σπάσει τη μάσκα του οίκτου στον συνομιλητή της και βλέποντάς τον ευθεία στα μάτια να τον κάνει να καταλάβει ότι το αυτονόητο για τους συνανθρώπους μας με κινητικά προβλήματα, απλά δεν υπάρχει.

Λίγο πριν την ανατολή του 2019, το τοπίο έχει αλλάξει, υπάρχει ειδικό σχολείο, υπάρχουν δομές, υπάρχει το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, υπάρχει η δυνατότητα και υπάρχει και η ελπίδα ότι κάποτε στο κοντινό μέλλον θα μπορείς να κυκλοφορείς σε αυτήν την πόλη με καροτσάκι χωρίς εμπόδια. Ότι θα μπορείς να παρκάρεις το αναπηρικό σου όχημα κι ότι θα μπορείς να σπουδάσεις όντας ΑμεΑ και να προχωρήσεις στη ζωή που ονειρεύεσαι.

Για σήμερα, παγκόσμια ημέρα ΑμεΑ, μια μέρα που ακούμε μεγαλοστομίες από όλους τους πολιτικούς γι΄ αυτά που οφείλουν να κάνουν αλλά ποτέ δεν κάνουν, επέλεξα να ευχαριστήσω δημόσια την γυναίκα εκείνη που έδωσε σάρκα και οστά στο αναπηρικό κίνημα στη Χίο, την κα Σοφία Μιχάλα και να της ευχηθώ να συνεχίσει να αγωνίζεται και να μην εγκαταλείπει. Αυτό, άλλωστε, είναι ένα μάθημα ζωής που το έχει δώσει σε όλους μας.