Φίλε κυνηγέ, έχουμε κι εμείς δικαιώματα στην πέρδικα

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΕΒΗ |

Οι καταστροφικές πυρκαγιές του Ιουνίου στην Κεντρική Χίο και κυρίως εκείνη του Αυγούστου στην περιοχή της Αμανής, με όλες τις καταλυτικές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, καθώς κι εκείνες στην χλωρίδα και την πανίδα του νησιού, ανέδειξαν με ένταση το ζήτημα της καθολικής απαγόρευσης του κυνηγίου.

Όχι για να «τιμωρηθούν» οι κυνηγοί, όπως ορισμένοι διατείνονται, αλλά για να δοθεί χρόνος για την ανάταξη της άγριας ζωής, που υπέστη συντριπτικό πλήγμα και για να ξαναβρούν μπροστά τους σε επόμενο χρόνο οι κυνηγοί την πέρδικα και τον λαγό, εφόσον αυτή η απαγόρευση θα είναι προσωρινή.

Οι κραυγές που ακούγονται όλες αυτές τις ημέρες από μικρή μερίδα κυνηγών, ότι δηλαδή στοχοποιούνται και υφίστανται επίθεση και ανακριβής είναι και άδικη η κατηγορία κατά εκείνων που ζητούν την απαγόρευση του κυνηγίου. Οι 21 περιβαλλοντικές οργανώσεις, για παράδειγμα που τάσσονται υπέρ της απαγόρευσης του κυνηγίου για πέντε χρόνια σε όλο το νησί, ουδεμία αναφορά κάνουν σε βάρος των κυνηγών. Άρα, αποτελεί διαστρέβλωση που τεχνηέντως προβάλλεται από κάποιους ότι γίνεται πόλεμος κατά των κυνηγών.

Ορισμένοι κυνηγοί ισχυρίζονται ότι εκείνοι είναι που ξέρουν για το κυνήγι και τα θηράματα, διεκδικώντας για τον εαυτό τους το… επιστημονικό αλάθητο κι όλοι οι άλλοι είναι του… πληκτρολογίου και ούτε λίγο, ούτε πολύ δεν τους πέφτει λόγος.

Φίλοι κυνηγοί, δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους, κυνηγούς και μη κυνηγούς, ότι όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν την φύση και την υποχρέωση να νοιάζονται και να την προστατεύουν, ο καθένας από όποια θέση ή όποιο ρόλο μπορεί να έχει, έστω κι εκείνον του απλού περιπατητή.

Αυτό δε το δικαίωμά τους είναι ηθικό και νομικό, συνάμα δε και αυθύπαρκτο και ουδενός χρειάζονται την άδεια, ούτε και αυτή της πολιτείας.

Έχουν, με απλά λόγια, το δικαίωμα να ακούν τις πέρδικες να κακαρίζουν και να περπατούν λεβέντικα και αυτό ουδείς μπορεί να τους το στερήσει.

Αντιθέτως, για τους κυνηγούς το δικαίωμα της θήρας, ούτε δεδομένο, ούτε αυθύπαρκτο είναι. Τους το παραχωρεί, εν ονόματι του κοινωνικού συνόλου και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και με περιορισμούς, κάθε χρόνο η πολιτεία με τα εντεταλμένα όργανά της.

Η ίδια η πολιτεία, λοιπόν, για υπέρτερους λόγους κοινωνικού συμφέροντος (προστασία της φύσης και της άγριας πανίδας) μπορεί να αναστείλει το δικαίωμα του κυνηγίου προσωρινά, όπως συζητείται σήμερον. Και φυσικά, προς την κατεύθυνση αυτοί όλοι οι πολίτες και οι φορείς τους – όχι για ίδιον όφελος αλλά για το ευρύτερο κοινωνικό συμφέρον – έχουν το δικαίωμα να πιέσουν την πολιτεία προς αυτή την κατεύθυνση.