«Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος»

Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

«Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι κλάµα. Από κει και πέρα οι άνθρωποι ή παραµένουν άνθρωποι και κλαίνε ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε».

Πόσο αληθινά και πόσο ταιριαστά αυτές ειδικά για αυτές τις μέρες είναι αυτά τα λόγια του Μενέλαου Λουντέμη.

Πόσο κλάμα στα Μεστά, στο Αίπος…

Πόσο κλάμα στη βάρκα με τους πρόσφυγες και τα άγρια τέρατα απέξω στο λιμάνι της Μυτιλήνης…

Πόσο κλάμα πάνω από τις στάχτες στην αποθήκη της αλληλεγγύης

Πόσο κλάμα οι άνθρωποι στο Χαλκειός πάνω από το καταστραμένο βιός τους…

και πόσο κλάμα ακόμη μέρα με τη μέρα όσο ο άνθρωπος εγκαταλείπει κι αφήνει τη θέση του στο τέρας…

Θηρίο ανήμερο από το δίκιο που σε πνίγει…

Αυτός που σε αδίκησε, όμως δεν είναι ο κατατρεγμένος και ο καταβρεγμένος μέσα στις βάρκες.

Αυτός που σε αδίκησε είναι αυτός που έχει κάνει τον πλανήτη μια σκακιέρα και παίζει.

Παίζει πότε για τα πετρέλαια, πότε για τα όπλα και θυσιάζει τους στρατιώτες του κατά που τον βολεύει.

Σε αυτόν στρέψε την οργή σου, με αυτόν γίνε τέρας…

Όλοι σε τεντωμένο σκοινί, πόλεμος… όμως σε κάθε πόλεμο νικητής δεν ήταν ποτέ το τέρας κι αν έγινε κράτησε για λίγο γιατί πάντα υπήρχε ανθρωπιά, πάντα υπήρχε αντίσταση

Απομόνωσε… απομόνωσε όλους εκείνους που θέλουν να γίνεις ένα με τον όχλο, ένα με τους απρόσωπους που κάνουν εγκλήματα και κρύβονται πίσω από τις μάσκες, πίσω από την ανωνυμία τους φορώντας και καλά το μανδύα του… Έλληνα.

Έλληνες είμαστε όλοι κι όπως όλοι οι λαοί έχουμε κι εμείς ανθρώπους έχουμε και τέρατα.

Μην καταπίνεις ότι σου σερβίρουν, σκέψου και νιώσε και βρες τον άνθρωπο, αυτόν που προσπαθούν να θάψουν μέσα από τον τρόμο, μέσα από τον φόβο και μέσα σε ιούς.

Κι ίσως έτσι οι «κερασιές θα ανθίσουν και φέτος»