Όταν τα μεγέθη αλλάζουν…

ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΨΑΡΕΛΛΗ |

«Αν είναι να ρίξεις σε κάποιον, ρίξε σε μένα», είχε πει – 39 χρόνια πίσω – ο τότε δήμαρχος Χίου Στέφανος Τσουρής, στον αστυνομικό διευθυντή Χονδρό, όταν – μέσα στο δημαρχιακό μέγαρο – πρόταξε το υπηρεσιακό του περίστροφο απέναντι στην φωτογραφική μηχανή του Γιάννη Στεβή, αποδεικνύοντας και αναδεικνύοντας παράλληλα πολιτειακό και ανθρώπινο ανάστημα.

Οι παρόντες τότε απειλούμενοι, μεταξύ των οποίων και η υπογράφουσα, ανακαλέσαμε πέρυσι τα γεγονότα και αυτοτοποθετηθήκαμε με κριτική ωριμότητα και αυτογνωσία μεγέθους στα 100χρονα του Δικηγορικού Συλλόγου Χίου. Νομίσαμε, φευ(!), ότι τα γεγονότα ήταν πια παρελθόν και διήγηση χωρίς θυμό και πάθος.

Τριάντα εννέα χρόνια μετά, με τις μνήμες να αφορούν φαίνεται μόνο σ` εμάς και με τις αφηγήσεις να  προσλαμβάνονται  χωρίς στοχευμένο θυμό από την γενιά που κουράσαμε πριν της επιτρέψουμε να αφουγκραστεί τις σιωπές μας – γεμάτες φευ! – η μηχανή του  Γιάννη δεν είχε καμιά προστασία και έσπασε (;) και έκανε όλους εμάς, τους δυστυχώς πολύ λίγους σε αριθμό Χιώτες, που η μοναδική κληρονομιά που αφήνουμε είναι η ακριβοπληρωμένη μας αξιοπρέπεια, να θέσουμε πάλι αυτοκριτικά τον εαυτό μας στην γενέθλια κοινωνία μας και την διαχείρισή της.

Με θλίψη για το  «νανο»-ανάστημα της δρούσας πολιτείας της.

Με ντροπή, για την υπερεκτίμηση που δώσαμε στον χρόνο για την απομάκρυνση των διαφορών του πολιτικού λόγου μέσα από τις υποτιθέμενες ισορροπίες του.

Με φόβο, γιατί αφήσαμε τους μικρούς να διαχειριστούν τον πόνο κι αυτοί συμπίεσαν τα μεγέθη, έκαναν το μεγαλείο εικονική παράσταση και την αδυναμία τους στην αναγνώριση περιχαρακωμένη εμπλοκή μέσα από τις διαφορές των γεγονότων.

Με απόγνωση γι΄ αυτήν τη Χίο – που περήφανη έβαλε κάποτε τον εαυτό της στην μεγάλη παγκόσμια εικόνα της πρόσμιξης, της αφομοίωσης, της πολυπολιτισμικότητας, που στηρίζει την οικονομική της ευμάρεια (βλ. ναυτιλία) –  να επανέρχεται στην προσφυγιά της σκέψης και να παραμένει εκδικητική, αισχροκερδής και μικρόψυχη στην έλλειψη πολιτικής στέγης, αναπαυμένη ταυτόχρονα στην έλλειψη άσκησης του πολιτικού λόγου και περιχαρακωμένη πίσω από την ευκολία της κεντρικής διαχείρισης.

Φευ!

Πόσο έξω πέσαμε στην αξιολόγηση των μονάδων, πόσο λίγο γνωρίζουμε τους συμπατριώτες μας, πόσο πόνο ακόμη πρέπει να νιώσουμε όσοι αγαπάμε την αλήθεια…

Ακόμη κι έτσι, έχουμε υποχρέωση να αναγνωρίσουμε στον Γιάννη και τους λίγους, πολύ λίγους άλλους Γιάννηδες, το δικαίωμα να στέκονται απέναντι, σκεπτόμενοι χωρίς την κομματική, αλλά με την πολιτειακή προστασία παρούσα.

Θάναι μεγάλη η ανακούφιση στον πόνο που νιώθουμε, στον φόβο που ελλοχεύει, στην ντροπή που μας διαπερνά και στην θλίψη που μας διακατέχει η Πόλη Ελευθέρα.

Γιατί…

Δήμαρχε, η πόλη θέλει συνήγορο, θέλει ανάστημα και στέγη πολιτειακή. Οι συνδυασμοί και οι συμπολιτείες δεν ασκούν διοίκηση αλλά προδιαγράφουν πολιτικές ισορροπιών.

Η κα Ειρήνη Ψαρέλλη είναι δημοσιογράφος και σκηνοθέτης