Βόρειος και Νότιος χαλασμός

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ |

Δεν ξέρω πότε ακριβώς φτάσαμε στα άκρα. Δεν μπορώ να καταλάβω πότε ήρθε αυτός ο φανατισμός που μαθηματικά οδηγεί για ακόμη μια φορά στην ιστορία μας σε διχασμό.

Όσο εύκολα βάζουμε ταμπελάκια και χαρακτηρίζουμε «φασίστες» ή «κουμμούνια» ή ο,τιδήποτε άλλο τους διπλανούς μας, τόσο δύσκολα μπαίνουμε στη διαδικασία να τους γνωρίσουμε.

Όσο εύκολα υιοθετούμε μια «εξυπνάδα» αναρτημένη στο facebook, τόσο δύσκολα αναζητούμε αν αποτελεί μια αλήθεια αν ισχύει ή αν είναι ψέμα.

Όσο εύκολα βροντοφωνάζουμε για το «δίκιο» μας, τόσο δύσκολα ακούμε τον αντίλογο πάνω σε αυτό.

Όσο εύκολα μασάμε τον ταραμά που σερβίρουν τα χαζοκούτια, τόσο δύσκολα θα διαβάσουμε μια εφημερίδα, ένα βιβλίο, θα διασταυρώσουμε την πληροφόρηση που μας έρχεται εν αφθονία μεν αλλά και με αμφίβολη ποιότητα και περιεχόμενο.

Δεν ξέρω πότε γίναμε κουφοί στραβοί και εντελώς απαίδευτοι.

Οι παλιοί έστελναν τα παιδιά τους σχολείο για να γίνουν άνθρωποι, όπως έλεγαν, για να μάθουν γράμματα.

Πώς έγινε η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας εν έτη 2018 να αποτελείται από μορφωμένους αγράμματους δεν μπορώ να καταλάβω.

Είναι πολύ καλό το θυμικό, μας χαρακτηρίζει ως λαό αλλά δεν είμαστε μόνο αυτό.

Είμαστε εκείνοι που θεμελίωσαν την δημοκρατία, που ανέπτυξαν τον διάλογο, την συζήτηση, την διαφωνία με σεβασμό και την αποδοχή της άποψης του άλλου.

Πόσοι Ελληναράδες το θυμούνται αυτό όταν καταδικάζουν τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί τους και διαφωνεί μαζί τους;

Πόσοι Ελληναράδες έχουν διαβάσει ιστορία, έψαξαν αυτές τις μέρες να μάθουν για το Μακεδονικό;

Πόσοι από όλους αυτούς που ανεβάζουν τα τσιτάτα με τις σημαίες και τους Μεγαλέξανδρους μπαίνουν στην ουσία και δεν μένουν στην καταδίκη απλά και μόνο επειδή πρέπει να καταδικάσουν κάποιον;

Και για να μην αδικήσω τους απλούς πολίτες αλήθεια πόσο «λίγοι» είναι οι πολιτικοί μας;

Πόσο ίδιοι με την κοινωνία μας, πόσο καθρέφτης του εαυτού μας.

Πάνω από όλα το εγώ, μετά όλα τα άλλα. Πρώτα από όλα το κατηγορώ και καθόλου ουσία.

Ένα θέατρο αυτές τις μέρες, το θέατρο του παραλόγου με τον κόσμο για ακόμη μια φορά να διχάζεται επειδή κάποιοι για πολιτικά και όχι μόνο οφέλη, πατούν στο συναισθηματισμό, στο εθνικό φρόνιμα και κυρίως την αμορφωσιά μας, οδηγώντας τα πράγματα στα άκρα.

Διάβασα την Κυριακή σε μια από τις πολλές φορτισμένες αναρτήσεις, ότι δεν έβρεχε αλλά ότι ο Θεός έκλαιγε για την Μακεδονία μας. Πραγματικά τα χάλια μας είναι τέτοια που ο Θεός, ο όποιος Θεός πρέπει να μας πνίξει στο… κλάμα.

Σχόλια